…Anniversary Of: Tony Wilson and Jake Riviera

[Bilingual Entry]

20 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา เป็นวันคล้ายวันเกิดของ Tony Wilson ผู้ก่อตั้งค่ายเพลง Factory Records และ ผู้ส่งเสริมวัฒนธรรมแห่ง Manchester และในเดือนนี้ยังเป็นเดือนคล้ายเดือนเกิดหนึ่งในผู้ก่อตั้ง Stiff Records อย่าง Jake Riviera อีกด้วย ผมจึงอยากจะเขียนบทความสั้นๆประกอบ Playlist  ให้กับบุคคลทั้งสองครับ…..

Side A: Factory Side

Tony Wilson เป็นทั้งพิธีกรรายการโทรทัศน์, ผู้จัดคอนเสิร์ตและเป็นเจ้าของค่ายเพลงชื่อดังอย่าง Factory Records แกเป็นคนที่ทำอะไรตามความต้องการของตัวเองมากกว่าการสร้างรายได้ ซึ่งแม้ว่ามันจะมีบทสรุปที่ค่อนข้างแย่ แต่เหตุการณ์หลายๆอย่างก็กลายเป็นตำนานไปแล้วล่ะครับ…

1) Sex Pistols – Anarchy In The UK
แม้ Sex Pistols จะไม่ใช่ศิลปินในสังกัดของ Tony Wilson แต่เขาเป็นคนแรกที่พาวงพังก์สุดระห่ำวงนี้(และวงพังก์วงอื่นๆ)ออกรายการโทรทัศน์เป็นครั้งแรก ซึ่งสร้างความฮือฮาให้กับผู้ชมและเร่งกระแสวัฒนธรรมพังก์ให้ เติบโตในอังกฤษได้อย่างมั่นคง

2) Joy Division – Love Will Tear Us Apart
Joy Division เป็นศิลปินแรกๆที่เซ็นสัญญากับค่าย Factory ที่ Tony ก่อตั้งร่วมกับคนอื่นๆ (เช่น Alan Erasmus, Martin Hannett ฯลฯ) และสารมารถสร้างสไตล์เฉพาะตัวจากงานเพลงที่มีลักษณะมืดหม่น ต่างจากวงอื่นๆโดยสิ้นเชิง ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณ Martin Hannett สำหรับการสร้างสไตล์เสียงดังกล่าว

3) The Durutti Column – For Belgian Friends
Durutti Column ก็เป็นอีกหนึ่งศิลปินที่น่าสนใจของค่าย Factory ในยุคแรกๆ พวกเขาเป็นศิลปินที่เน้นการทำเพลงบรรเลงเป็นหลัก และก็ทำออกมาได้ดีด้วยครับ น่าฟังหลายชุดเลย (ควาดว่าไม่ประสบความสำเร็จด้านยอดขายเนื่องจากเป็นศิลปินเฉพาะกลุ่มเกินไป)

4) New Order – Blue Monday
หลังจาก Ian Curtis ซึ่งเป็นนักร้องนำของ Joy Division ได้ฆ่าตัวตายในปี 1980 สมาชิกวงที่เหลือทั้ง 3 ได้เพิ่มสมาชิกใหม่เข้าไปอีก 1 คนและเปลี่ยนชื่อวงเป็น New Order โดยมีซิงเกิ้ล Blue Monday เป็นเพลงแรกที่ทำให้คนทั่วไปรู้จักพวกเขามากขึ้น (ทั้งๆที่ออกอัลบั้มมาแล้ว 2 ชุด และออกซิงเกิ้ลมาแล้ว 4 เพลง) และกลายเป็นเพลงเต้นรำในตำนานไปในที่สุด

5) Happy Mondays – Step On
Happy Mondays เป็นศิลปินที่ทำให้ Factory กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้ง ด้วยเอกลักษณ์อันโดดเด่นของพวกเขา(ที่ไม่ควรเลียนแบบ) ทั้งเรื่องของการใช้….เอ่อ สารเสพติด ท่าเต้นแปลกๆ รวมถึงการถลุงเงินของ Factory Records จนเกลี้ยง (ร่วมกับวง New Order) ในช่วงปี 1992 จนทำให้ Factory Records ล้มละลายในที่สุด

อย่างไรก็ตาม เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ก็กลายเป็นตำนานของวงการเพลงไปแล้ว และผู้มีบทบาทมากที่สุดก็คงจะเป็นตัว Tony เองที่ต้องรับภาระหลายๆอย่างของค่าย ตั้งแต่ในช่วงก่อตั้งจนถึงช่วงล้มละลาย ผมรู้สึกว่าแกสุดยอดมาก เพราะแกเป็นคนที่ทำอะไรตามใจตัวเองมากกว่าคำนึงถึงรายได้ ซึ่งผิดหลักธุรกิจโดยทั้งหมด แกถึงกับกล่าวไว้เลยว่า “We made history, not money” หรือ “เราสร้างตำนาน ไม่ใช่รายได้” และแกก็ทำสำเร็จแล้วครับ ผมนับถือแกจริงๆ

R.I.P. Tony Wilson
(1950-2007)

————-

Side B: Stiff Records and related Side

Jake Riviera เป็นหนึ่งในสองผู้ก่อตั้งค่ายเพลง Stiff Records ร่วมกับ Dave Robinson ทั้งคู่เป็นคนที่ทำงานเกี่ยวกับวงการดนตรีในผับต่างๆจนวันหนึ่งเกิดความคิดจะทำค่ายเพลงขึ้นมา โดยเลือกชื่อ “Stiff” (ซึ่งแปลว่าซากศพ) เพื่อดึงดูดความสนใจรวมถึงเป็นมุกตลกๆของทางค่ายด้วย

เพลย์ลิสต์ต่อไปนี้รวบรวมผลงานหลักๆของค่าย รวมถึงงานอื่นๆที่เกี่ยวข้องครับ

1) Wreckless Eric – Whole Wide World (Live)
ในช่วงแรก Stiff Records จะเป็นค่ายเพลงที่มีศิลปินแนว Pub Rock เป็นหลัก นี่คือหนึ่งในศิลปินที่แม้จะไม่ประสบความสำเร็จในยุคนั้น แต่เพลงนี้ก็ยังคงถูกกล่าวถึงรวมถึงนำไปเลือกใช้เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์ด้วย

2) Elvis Costello – Watching The Detectives
นี่ก็เป็นศิลปินที่เซ็นสัญญากับ Stiff ครับ หลายคนอาจรู้จักเขาในฐานะเจ้าของเพลงดังอย่าง She แต่นี่คือผลงานในยุคแรกๆของเขาที่น่าสนใจไม่แพ้กัน

3) Ian Dury – Sex And Drugs And Rock And Roll

Ian Dury เป็นอีกหนึ่งศิลปินของค่ายที่จะทำรายได้ให้กับ Stiff ในอีกหลายปีต่อมา แต่ซิงเกิ้ลแรกของเขาอย่าง Sex And Drugs And Rock And Roll กลับมียอดขายที่ไม่ดีเท่าที่ควร (แต่ในตอนหลังเพลงนี้จะดังมาก)

4) Elvis Costello & The Attractions – Accidents Will Happen
หลังจากนั้นไม่นาน ปัญหาทางการเงินที่รุมเร้ามานาน ส่งผลให้ Jake ลาออกจาก Stiff และพาศิลปินที่เข้าเป็นผู้จัดการอย่าง Nick Lowe และ Elvis Costello ไปอยู่ต้นสังกัดใหม่อย่าง Radar Records โดยมีเพลงนี้เป็นเพลงที่น่าจดจำมากๆ เพราะมิวสิกวีดีโอที่ฉีกไปจากยุคนั้นโดยสิ้นเชิง

5) Madness – Our House
ในขณะที่ทาง Stiff หลังจากผ่านพ้นมรสุมและความสำเร็จของเพลง Hit Me With Your Rhythm Stick ในปลายยุค 70 แล้ว ช่วงยุค 80 ก็มี Madness ที่ทำรายได้มหาศาลให้กับต้นสังกัดครับ

6) Tracy Ullman – They Don’t Know
…และในช่วงต้นยุค 80 นั้นเองก็มีศิลปินสาวมาดขำๆอย่าง Tracy Ullman ที่สร้างชื่อให้กับค่าย หลังจากเพลง They Don’t Know ของเธอทะยานสู่อันดับ 2 ใน UK Chart (และมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ Stiff สามารถสร้างผลงานเพลงติดชาร์ทได้….)

ทุกวันนี้ Jake และ Dave ยังคงวนเวียนอยู่ในธุรกิจเพลง และแม้จะไม่ได้มีบทบาทมากดังเช่นสมัยที่ Stiff และ Radar รุ่งเรือง แต่พวกเรามักจะจำทั้งคู่ในฐานะเจ้าของค่ายเพลงในตำนานอย่าง Stiff และ Radar อยู่เสมอ

** มิวสิควีดีโอของเพลงทั้งหมดที่กล่าวมานี้สามารถรับชมได้ที่ด้านล่างนะครับ…

—————————————————————————————————————-

Last week, 20 February, was a birthday for Tony Wilson, the Factory Records founder and cultural promoter of Manchester. Also, it was a birth month for Jake Riviera, one of the founders of Stiff Records, the London-based independent record company. So, I want to write a short articles about both men with playlists.

Side A: Factory Records and related Side

1) Sex Pistols – Anarchy In The UK

Although Sex Pistols is not the Factory artist, Wilson received credits for brought them (and other Punk bands) on his TV show called “So It Goes”, which informed many people about “Punk” and inspired many people to be (punk)rock-stars.

2) Joy Division – Love Will Tear Us Apart

Joy Division is one of the early artists who signed the contract with Factory Records, the record label that founded by Wilson (along with other people, such as Alan Erasmus, Martin Hannett,etc.). Joy Division created distinctive sound, which is totally different from other Punk bands and will become their signature. That’s because of the sounds produced by Martin Hanett. (….Thank God)

3) The Durutti Column – For Belgian Friends

Durutti Coulumn is one of should-be-famous artists in Factory. It’s an easy-listening Rock/Ambient band (er… I mean, Vini Reily and his friends in the backup band) that did many instrumental stuffs, and this is one of my most favourite DC songs.

4) New Order – Blue Monday

After Ian Curtis,lead singer and composer of Joy Division, suicide in 1980, the three remaining members found another one member and formed a new band called “New Order”. This was their first hit in 1983, which brought many income (and expenses due to die-cut floppy disc sleeve) to Factory.

5) Happy Mondays – Step On

And finally, the Happy Mondays was the band that brought fame and money back to Factory once again in the late 80′s ’til early 90′s. The band was (in?)famous for drug usage, Bez’s dances steps and,of course, their destroying of Factory Records by spent a lot of money for recording the album “Yes Please!”, which I think it worse than amount of money that used in recording.

Anyway, these events are now the legend of music history because of Wilson’s will and desire to “made history, not money”, and I think it works!

Tony, I idolize you!

R.I.P. Tony Wilson
(1950-2007)

—————————————————————————————–

Side B: Stiff Records and related Side

Jake Riviera is one of the Stiff Records’ founders (along with Dave Robinson). They had to be a Pub Rock band’s manager before founded the legendary record label

named “Stiff” because it draws attention and it’s a joke from the label.

[This playlist contain Stiff and related stuffs]

1) Wreckless Eric – Whole Wide World (Live)

In the early days, Stiff was a Pub Rock label. This is one of the Stiff’s artist that may not famous at the time, but it still cult and cheers me up.

2) Elvis Costello – Watching The Detectives (Live)

Elvis Costello is one of the first Stiff’s artists in 1977. Although we might know him from his later works such as “She”, his early stuffs (like this song) is also interesting.

3) Elvis Costello & The Attractions – Accidents Will Happen

Later, the financial problem from Stiff concert tour caused Riviera to departed from Stiff and brought his under-management artists, Nick Lowe and Elvis Costello, to Radar Records. This is one of the most Costello’s memorable music videos in the Radar era.

4) Ian Dury – Hit Me With Your Rhythm Stick

This is the first #1 chart hits for Stiff in 1978. With its distinctive Rock/Jazz style and Ian’s vocal, this is one of the most remarkable Stff Records’ single of all time.

5) Madness – Our House

In the 80′s, Stiff moved into Pop/New Wave movement. And Madness is one of the most famous act in 80′s-Stiff version. (FYI, I choose this song because it’s my most favorite Madness song.)

6) Tracy Ullman – They Don’t Know

….and also, there’s a chart-attacker of Stiff named Tracy Ullman. Her single “They Don’t Know” , a cover version of Kristy MacColl’s Stiff single in the late 70′s, was went to #2 in UK Charts. Sadly, this will be the last hit single from Stiff because the label was bought by Island Records and ZTT, respectively, because of failure of the deal with Island.

Nowadays, both Riviera and Robinson are involve in music industry. Although they’re not as famous as Stiff days, they’ll be remembered as the founder of “The most flexible record label”, named Stiff.

—————————

Thanks

http://en.wikipedia.org

Documentary: Factory – Manchester from Joy Division to Happy Mondays (BBC4, 2007)

Documentary: If it ain’t Stiff (BBC4, 2007)

———————————

P.S. I’m new at writing articles in English language. So if you spotted mistakes in this entry (like grammar or information). Please comment below at Comment Box.

Thank You.

ไม่ได้มามือเปล่า…

…แต่เอาหัวใจมาฝาก (ลอกเพลงมาลงกันดื้อๆแบบนี้แหละ ) กลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากที่ผมต้องผ่านมรสุมการสอบหลายๆอย่างมา ช่วงนี้ก็คงมีงานต้องเคลียร์อีกเล็กน้อย ก่อนจะได้กลับมาเขียนต่อแบบจริงๆจังๆ

ตอนนี้วางแปลนไว้นะครับว่าจะเขียนคอลัมน์เชิงไอที ประกอบไปด้วยการรีวิว Application ใน iPhone ข่าวสารไอทีอีกเล็กน้อย และอื่นๆตามแต่ใจอยาก (ที่แน่ๆมีคอลัมน์แนวย้อนยุค) ยังไงก็รอติดตามกันด้วยนะครับ

ท้ายที่สุด อยากฝากเกมๆนึงให้ทุกท่านไปลองเล่นดู มันเป็นเกมแนววางแผนที่จัดทำโดยรุ่นน้องของผม ชื่อเกมว่า Wars Of Empire ครับ… ลักษณะก็คล้ายๆ Global Civilization ที่ผมเคยลงในนี้ไปแล้ว(และมันเป็นผลงานของเพื่อนผม!) แต่มันเป็นเกมวางแผนการรบ ซึ่งผมยังเล่นไม่ค่อยได้ (เกมคลุมเครือหรือคนเล่นแกล้งโง่! – -*)

สนใจเชิญที่ http://www.facebook.com/pages/Wars-Of-Empire/155450964510810

พบกันใหม่โอกาสหน้า สวัสดีครับ

Review: Jazzin’ For Blue Jean

[English Language Only]

How long that music video should have be? It may be 3 or 4 minutes per video. But there’re new experimenters try to do something new ,like mix music video and short movie altogether.  It was happened around 80′s. Of course Michael Jackson’s Thriller is the best example. But there’s another example of this case in that area…. that you may have heard or seen before.

It’s Jazzin’ For Blue Jean, a 21 minutes short film that directed by Julien Temple (famous music video director of that time) and starring, of course, David Bowie. It was made to promote “Blue Jean”single in 1984. But I’ve seen it for the first time around 1 or 2 years ago from my “Best Of Bowie” DVD (which is an easter egg ,hmm….) After watching this film, I realized that why this film was less success than Thriller. First of all, it’s romantic-comedy. OK, I don’t like this kind of movie, anyway, but the story is not too boring or too lame for me.

It’s the story about “Vic” (played by David Bowie), the not-so-famous guy that fall in love with the girl. He tries to convince her that he knows “Screaming Lord Byron”(also played by David Bowie), the girl’s favourite artist. So the girl (sorry, her name doesn’t mentioned in this film lol) challenges Vic to introduce her to him. And after that, the adventures of Vic begin.

Hmmm it’s not the exciting story like Thriller, so it might have the less attention. But it’s not too boring for me (as mentioned above), because it has some gags around the story and Bowie’s acting is OK (I guess…). Anyway, it is fun to be watched.

I don’t know how success was this film made. But I think it should have been regarded than this.

P.S. I’m new at writing articles in English language. So if you spotted mistakes in this entry (like grammar or information). Please comment below at Comment Box.
Thank You.

ซ.ต.พ.: “เบอร์เกอร์กัด อย่ากัดตอบ…(!?!?)”

บทความนี้เป็นข้อคิดเห็นส่วนตัว และถูกเขียนขึ้นเมื่อปลายเดือนกันยายนที่ผ่านมา…

ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก ล้วนมีความพอดีในตัวของมันเอง ถ้าหากว่าความพอดีนั้นมันล้นออกมาเมื่อไหร่ ความ”ลงตัว”จะหายไป ไม่ว่าสิ่งๆนั้นจะแย่เกินไป หรือดีเกินไปก็ตาม ตัวอย่างของสิ่งที่ผมกล่าวมานี้มีให้เห็นมาแล้วหลายแบบ…. ล่าสุดกับแคมเปญโฆษณาชิ้นหนึ่งที่ให้ผลดี…..เกินไป(ในความคิดของผู้เขียน) จนต้องจับมาพิสูจน์กันในเอนทรี่นี้

หลายสัปดาห์ก่อน มีวีดีโอตัวหนึ่งใน YouTube ที่มีผู้ส่งต่อให้ดูเป็นจำนวนมาก สาระสำคัญของคลิปนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าครูคนหนึ่งที่ปา BlackBerry ของลูกศิษย์ทิ้งเพราะลูกศิษย์“ไม่รู้กาลเทศะ” ตอนนั้นผมไม่ได้คิดนะว่ามันถูกหรือเปล่าที่ครูทำอย่างนี้ แต่ผมรู้สึกทะแม่งๆพิกล เพราะ

- คนที่ถ่ายมันรู้ได้ไงว่ามันจะเกิดขึ้น ถึงได้หยิบมือถือมาถ่ายรอไว้

- ชื่อ user ของคนโพสต์มันทะแม่งๆ เพราะเชาใช้ชื่อว่า theangryclub มันดูไม่เหมือนนักเรียนทั่วไปที่โพสต์วีดีโอลงเน็ต (คล้ายๆจะส่อว่ากูกะแรงไว้ก่อน)

- คนโพสต์ไม่ยอมพูดอะไรเลย แม้จะมี youtubers จำนวนมากถามในหน้าโปรไฟล์ว่ามันเฟคหรือเปล่า

แค่ไม่กี่วัน คลิปนี้แรงมากครับ สังเกตได้จากรายการข่าวหลายรายการที่นำไปออกอากาศคลิปดังกล่าว และมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์แรงขึ้น

แต่ในที่สุดความจริงก็ถูกเปิดเผยครับ มันคือโฆษณา Angry Whopper ของร้านเบอร์เกอร์ที่ได้ชื่อว่าหากินง้าย….ง่าย และราคาโคตรถูก_บหาย(หากกัดฟันพูดสองคำตะกี้ได้จะดีมาก) อย่าง Burger King โดยชุดเฉลยนี่ต้องหาดูในเน็ตนะครับ ทีวีไม่ฉายแล้ว(ไม่ได้ซื้อเวลาโฆษณานี่หว่า) อย่างไรก็ตามผมมีข้อสังเกตออกแนวดิบเถื่อนจากแคมเปญนี้….

- แคมเปญนี้เล่นกับคำว่า “angry” หรือความโกรธ เพราะมันเป็นชื่อสูตรเบอร์เกอร์(มันคงจะเผ็ด…. ไม่ก็แพงจนลูกค้าหงุดหงิด) และต่างประเทศก็มีการตลาดแนวฮาร์ดคอร์คือ ลบเพื่อนในเฟสบุ๊ค10คนแลกเบอร์เกอร์ได้1ชิ้น และมันก็ได้ผลดี มีคนโดนลบเป็นแสนเลย

- แต่ประเทศไทยใช้กระแสการส่งต่อคลิปในการโฆษณาครับ เน้นขายความแรง ดุดัน แต่เฟคพิลึก(คิดดู ปามือถือขนาดนั้น ถ้าผมเป็นเจ้าของมือถือผมคงปล่อยซูเปอร์ไซย่าใส่อาจารย์ไปแล้ว) ซึ่งก็ได้ผลดี ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์คลิปโดยไม่มีใครเฉลียวใจว่ามันคือโฆษณาดีๆนี่เอง

- พอเฉลย มีทั้งเสียงชมและเสียงด่าครับ มีทั้งเสียงด่าที่ออกแนว….

แม่_ดักควายนี่หว่า ไอ้เหี้_!  เสือ_ขายแพงแล้วยังมาเล่นกันแบบนี้อีก ไอ้…..

ก็ว่ากันไปครับ ส่วนเสียงชมจะออกมาในแนว…

เฮ้ย เจ๋งว่ะ…. ใช้สื่ออินเตอร์เน็ตออกมาได้คุ้มจริงๆ

- ผมรู้สึกว่าแคมเปญนี้มันเวิร์ค”เกินไป” เพราะมันออกเป็นข่าวทีวีใหญ่โตไงครับ คนมันเลยพาลคิดว่าเป็นเรื่องที่ควรจะมาถกกันว่าพฤติกรรมของครูที่ปามือถือน่ะ ถูกหรือผิด มากกว่าที่จะเป็น viral video เพื่อการโฆษณาแบบหักมุมตอนท้าย (แถมช่องทีวีต่างๆก็หน้าแตก โทษฐานไปโฆษณาสินค้าให้เขาแบบไม่เจตนาอีก) แต่ไม่ใช่ว่าผมไม่ชอบโฆษณานะ ผมว่ามันดูแรง ตรงไปตรงมาดี แต่ผลที่ตามมานี่สิ… แรงกว่า (คือถ้าอยากกินก็อยากกินมาก เกลียดก็เกลียดมากไปเลย)

- คนส่วนใหญ่ก็เลยรู้สึกหงุดหงิด จนหลายคนไม่อยากรู้อะไรต่อไปแล้ว ซึ่งอาจทำให้ความสนใจในสินค้าลดลงไป กอปรกับมีข่าวดาราหาพ่อ(ให้ลูก)อีก ไม่รู้ว่าวีดีโออีก 1 ตัวที่กำลังรอลงในเน็ตจะบูมเหมือนเดิมไหม

- แต่จริงๆแล้ว ผมคงจะรู้สึกดีกับ Burger King มากกว่า หากเขารู้จักขยายสาขา และปรับราคาให้ใกล้เคียงคู่แข่งมากขึ้น ลูกค้าจะมาแน่นอน (เพราะอร่อยกว่ากันเห็นๆ….)

- สรุปเลยแล้วกัน แคมเปญนี้ เต็ม5 ผมให้ 3.85 เพราะดันมาพลาดตรงที่คุมความ”แรง”ของมันไม่ได้ จนเหมือนกับลูกโป่งที่พองไปเรื่อยๆ แล้วมันจะแตกเมื่อใด…. ไม่มีใครรู้

- …. แต่การเปิดตัวโดยรวมก็โอเคนะครับ อย่างน้อยก็สร้างความหวังได้ว่าเราจะยังมีเบอร์เกอร์คิงให้กินอยู่ในประเทศไทย ^^

ปล. ทั้งหมดนี้เป็นข้อคิดเห็นส่วนตัวนะครับ ไม่ชอบใจยังไงอย่าติกัน(แรงๆ)เน้อ

ซ.ต.พ.:กรณีศึกษาจากโฆษณา “ช็อกโกโมโตะ”

[section ใหม่ล่าสุดของบล็อกนี้ ว่าด้วยการวิเคราะห์แบบถึงกึ๋นจากสื่อบันเทิงต่างๆรอบตัว แบบ ซ.ต.พ. (ซึ่งต้องพิสูจน์)]

———————————————–

ผมไม่แน่ใจว่าผมเห็นโฆษณานี้ครั้งแรกเมื่อไหร่ อาจเป็นเช้าวันใดวันหนึ่งของสัปดาห์นี้ก็ได้ แต่ผมแน่ใจว่าสาเหตุที่ทำให้ผมจดจำโฆษณานี้ได้นอกจากบุคลิกของตัวละครแล้ว ก็เห็นจะเป็นประโยคที่ว่า “จะให้เด็กไทยจดจ่อกับอะไรนานๆน่ะ….. ยาก” และนั่นก็คือที่มาทั้งหมดของการ”พิสูจน์”ในวันนี้

ประโยคข้างต้นดังกล่าวที่ผมกล่าวไปมีความสัมพันธ์กับตัวโฆษณา เพราะเนื้อเรื่องในโฆษณานั้นเป็นเรื่องเรื่องราวของหญิงสาวสองคน (เอ…. จะว่าไปผมว่าผมน่าจะเคยเห็นหน้า 1 ใน 2 สาวมาก่อนที่ไหนซักแห่ง) โดยที่สาวเสื้อชมพูมีการใช้ชีวิตที่แอคทีฟมากๆ ไม่เคยจดจ่อกับอะไรนานๆได้ซักที เดี๋ยวก็ทำโน่นทำนี่ ก่อนที่จะมาหยุดเมื่อสาวในห้องอีกคนยัดขนมใส่ปากเธอ ถึงตรงนี้ผมเริ่มมองย้อนมาที่ตัวเองบ้างแล้วล่ะว่ามีพฤติกรรมในข่ายดังกล่าวหรือไม่ คำตอบก็คือ…. ใช่ครับ! ยอมรับกันตรงนี้เลยว่าในบางครั้งผมไม่เคยจดจ่อกับอะไรนานๆได้ซักที ที่ทำได้นานจริงๆก็เช่นอ่านหนังสือ (ครั้งสุดท้ายที่ทำได้รู้สึกจะเป็น a day เล่มนึงนานมากแล้ว) อย่าว่าแต่เรื่องอื่นไกลเลยครับ แค่เรื่องฟังเพลงผมก็แทบจพไม่ค่อยจดจ่อเท่าไหร่เลย หลายครั้งที่ผมมักรู้ตัวว่าชอบงานเพลงนั้นๆขณะที่เปิดฟังตอนทำการบ้าน เพราะเอาเข้าจริงเวลาเปิดคอมฯผมมักกดฟังแต่เพลงที่ตัวเองชอบเท่านั้น บางทีฟังไม่ทันจบเพลงก็เปลี่ยนเพลงแล้ว แย่จริงๆเลยนะครับ

อีกตัวอย่างนึงก็คงจะเป็นการทบทวนหนังสือ บ่อยเลยที่ผมต้องเปิดเพลงเบาๆขณะทวนสอบ เพื่อที่จะลดความง่วงเหงาหาวนอนขณะทำงาน แต่ทว่าบ่อยครั้งที่ผมมักสนใจกับการเปลี่ยนเพลงมากกว่าการอ่านหนังสือ (แต่ในปัจจุบันปัญหานี้ได้ลดลงแล้วหลังจากที่ผมหันมาเปิดเพลงบรรเลงยาวๆแทน ทำให้ไม่ต้องพะวงกดเปลี่ยนเพลงอีกต่อไป) นั่นเท่ากับว่าสิ่งที่ผู้ใหญ่ทั้งหลายรวมถึงโฆษณาตัวนี้บอกว่าเด็กไทยอยู่ไม่สุขก็คงจะจริงไม่น้อย เอาละสิ….. พวกกรูจะตกเป็นจำเลยสังคมอีกไหมเนี่ย ไม่ต้องเครียดครับ! ขอแค่สิ่งที่เราทำไม่เดือดร้อนต่อตัวและผู้อื่นก็เพียงพอแล้ว

…. หรือจะให้ดี หลับตาแล้วท่อง “พุท-โธ” ตามลมหายใจเข้า-ออก เพื่อสร้างสมาธิก็ไม่เลวนะครับ

ไอ้หยาาาา โฆษณาแค่ 30 วินาที่ แต่คนเขียนล่อมันซะ 20 กว่าบรรทัด เอาล่ะ ถือว่าผมประสบควมสำเร็จในการพิสูจน์ครั้งนี้แล้วกัน (เพราะผมไม่เคยเขียนรีวิวแบบจริงๆจังๆแบบนี้มานานแล้ว) และสุดท้าย สำหรับท่านที่อยากให้ผมรีวิวพรีเซ็นเตอร์เฉกเช่นในบล็อกเก่า ผมได้บอกไปแล้วนะครับในบรรทัดด้านบนว่าคุ้นหน้า 1 ใน2 สาวอย่างบอกไม่ถูก (บางทีผมอาจอุปทานไปเองก็ได้… ใครจะรู้!)

… ยังมีเรื่องอีกมากให้ผู้เขียนต้องพิสูจน์ กลับมาพบกันใหม่เมื่อมีโอกาสครับ

————————————————————–

[ดูโฆษณาดังกล่าวได้ที่ http://www.adintrend.com/show_ad.php?id=5205 .... ยังหา embed link ไม่ได้ครับ]

รูปกีฬาสีสาธิตเกษตร 2553

…. ดูได้ที่ facebook ของผม หรือคลิกด้านล่างเลยครับ

พิธีเปิด

หลีดฯเช้า

เชียร์ชุดพิเศษ

- ขออภัยหากบางภาพแสงจ้าเกินไป เราพยายามแก้ปัญหาแล้ว
- เนื่องด้วยเลนส์มีข้อจำกัด จึงซูมได้ไม่ดีเท่าที่ควร
- อย่าด่ากันหากผมถ่ายไม่ดี
- tag ชื่อได้จะดีมาก (อยากรู้ชื่อหลีดฯ 5555)
-ใช้อ้างอิงได้ แต่อย่าลืมให้เครดิตด้วยนะคร้าบบบบ

ปล. – ยังมีชาวบ้านอีกเยอะครับที่ถ่ายดีกว่านี้

- อ่านบล็อกของผมเกี่ยวกับกีฬาสีได้ที่ http://escapefrommadworld.spaces.live.com/blog/cns!432460B677D69F3!1046.entry

Global Civilization Game

Nothing’s New, just wanna show my friends’ works
http://apps.facebook.com/globalcivilization/

(more info soon, they just went to competition in Japan (APNG 12th) last night)

Credit to: Mr. Phuwan Suwanrassamee, Mr. Rati Watanatada and Mr. Kanokphol Techarattanaprasert

…… Anniversary Of

[Bilingual Entry]

ไม่ทราบนะครับว่าปีนี้มันเป็นปีอะไร ด้านการเมืองมันระห่ำจริงๆ ในขณะที่ด้านวงการดนตรี ผมแทบจะเขียนเรื่องราวในลักษณะ”ครบรอบ”ได้ทุกอาทิตย์เลย อาทิตย์นี้มาอีกแล้วครับ 2 รายเลยด้วย

———————————————

Frankie Goes To Hollywood – Welcome To The Pleasuredome [25th Anniversary]

ถึงแม้งานชิ้นนี้จะวางขายปี 1984 แต่ในเดือนนี้ทาง ZTT Records จะออกเวอร์ชั่นครบรอบ 25 ปีออกมา เลยขอโมเมว่ามัน 25 ปีแล้วกันนะครับ

หลังจากที่ Frankie Goes To Hollywood (ต่อไปจะขอเรียกแค่ FGTH ) เปิดตัวอย่างยิ่งใหญ่และฮือฮาผ่านตัวซิงเกิ้ล “Relax” และ “Two Tribes” (รวมถึงมิวสิกวีดีโอที่ฉาวกว่าเยอะ) จนขึ้นชาร์ตอันดับหนึ่งในอังกฤษได้แล้ว ประมาณเดือนตุลาคมปี 1984 Studio Album ชุดแรกของเขาก็ออกมาในชื่อชุด Welcome To The Pleasuredome สมัยออกเป็นแผ่นเสียงเขาแบ่งเป็น 2 แผ่นครับ(มี 4 หน้าคือ F.G.T.และH. ตามสูตร) บรรจุใน gatefold ที่มีภาพประกอบสวยดี พร้อมบทบรรยายบนซองแผ่นเสียงที่อ่านไม่ค่อยรู้เรื่อง (ซึ่งนั่นก็ไม่ค่อยแปลกเท่าไหร่สำหรับงานของค่าย ZTT)

ทางด้านตัวเพลงยอมรับครับว่าสุดยอดมาก คุณ Trevor Horn ที่มาเป็น Producer ให้ได้”โชว์”อะไรหลายๆอย่างในชุดนี้อย่างเต็มที่ เพลงที่น่าสนใจในงานชุดนี้ก็มี….
- The World Is My Oyster มันคือหนึ่งใน Interlude ที่อลังการมากที่สุดเท่าที่ผมเคยฟัง ไม่รู้มันจะยิ่งใหญ่อะไรนักหนา
- Welcome To The Pleasuredome เป็น 14 นาทีที่อลังการมาก หลายคนบอกกันว่าเป็นเพลงที่ดีที่สุดในชุดนี้(…แต่ไม่ใช่ผม)
- Relax (Come Fighting) ที่แม้จะมันส์สู้เวอร์ชั่นที่ออกเป็นซิงเกิ้ลไม่ได้(เพราะอันนั้น Beat จะหนักกว่า) แต่ก็ยังได้อารมณ์อยู่
- San Jose’ ถึงจะเป็นงานคัฟเวอร์เพลงเก่า แต่นี่เป็นเพลงที่ผมชอบสุดในชุดนี้แล้วครับ มันฟังสบายๆฟังได้เรื่อยๆดี ชอบกว่าเวอร์ชั่นเดิมด้วยซ้ำ

โดยรวมแล้วเป็นงานที่ฟังได้เรื่อยๆทั้งชุด และถือเป็น Studio Album ที่ดีที่สุดของพวกเขา เพราะชุดถัดมา (Liverpool) เป็นงานที่ได้รับเสียงตอบรับเชิงลบอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแนวไปเป็นร็อคแบบเต็มตัว แถมคุณภาพแต่ละเพลงก็งั้นๆ ไม่สมศักดิ์ศรีของวงที่เคยมีซิงเกิ้ลขึ้นอันดับ 1 มาแล้ว 3 ซิงเกิ้ลเลยครับ และที่สำคัญอัลบั้มนี้แสดงให้เห็นว่า ปัจจัยทางเพศก็ไม่มีผลต่อคุณภาพของงานเพลงแต่อย่างใด!

อ้อ! ไม่แน่ใจนะครับว่างานชุดนี้จะมีขายในไทยไหม เพราะในเมืองไทยไม่มีตัวแทนจำหน่ายเพลงค่าย ZTT เลย (รู้ใช่ไหมครับว่าเราต้องทำอะไรต่อไป….. )

The Beatles – Let it Be [40th Anniversary]

เดือนพฤษภาคมนี้ก็จะมีอายุครบ 40 ปีแล้วสำหรับงานชุดสุดท้ายของสี่เต่าทองผู้ยิ่งใหญ่ แฟนเพลงหลายๆคนลงมติว่า Abbey Road ควรเป็นงานชุดสุดท้ายของพวกเขามากกว่า ซึ่งนั่นก็ไม่แปลกอะไรเลยครับ เพราะงานชุด Abbey Road นั้นมีจุดขายอยู่ที่การทำดนตรีแบบทดลอง ที่อยู่บนพื้นฐานของความเรียบง่าย แต่ใน Let It Be นี่เน้นเรียบง่ายอย่างเดียวเลยครับ ไม่มีเมดเลย์ต่อกัน(เกือบ)ทั้งหน้าเหมือนใน Abbey Road แต่สำหรับผม ผมว่านี่เป็นงานสำหรับผู้เริ่มฟัง Beatles เลยล่ะ เพราะฟังง่าย ไม่ซับซ้อนเหมือนงานบางชุด และที่สำคัญคือคุณสามารถฟังแยกเพลงได้ ไม่ต้องอดทนฟังจนจบหน้าอัลบั้ม(เพื่อซึมซับอรรถรสในการฟังเพลงขั้นสูงสุด)

เพลงแนะนำ
- Let It Be เพลงที่สามารถบำบัดใจให้”สงบ”และ”ผ่อนคลาย”ลงได้เยอะ เหมาะกับผู้ที่เครียดจากสถานการณ์บ้านเมืองในขณะนี้
- One After 909 เป็นเพลงที่ John Lennon และ Paul McCartney แต่งไว้นานแล้ว แต่ยังไม่ได้ออกวางขายใน Studio ALbum ซักที เวอร์ชั่นที่อยู่ในอัลบั้มนี้เป็นเวอร์ชั่นแสดงสดบนหลังคาของอาคาร Apple Studios ซึ่งเป็นการแสดงสดครั้งสุดท้ายของพวกเขา
- The Long and Winding Road ถึงแม้เวอร์ชั่นเดิมของเพลงนี้จะมีเครื่องดนตรีหลักแค่เปียโน,กีต้าร์และกลอง แต่เวอร์ชั่นในอัลบั้มนี้ที่ออกมาแบบออร์เคสตร้า(โดย Phil Spector-โปรดิวเซอร์งานชุดนี้)ถือว่าทำได้ดีและควรค่าแก่การเป็น”ฉากจบ”ของ The Beatles เลยล่ะ เสียดายที่มันไม่ได้ถูกนำมาเป็นเพลงปิดอัลบั้ม

กล่าวโดยสรุป งานชุดนี้เหมาะกับผู้ถวิลหาความเรียบง่าย หรือผู้ที่ต้องการหัดฟังเพลงของ Beatles (อัลบั้มอื่นๆที่ผมแนะนำคือ Magical Mystery Tour และ  Help!)

เจอกันใหม่โอกาสหน้า พบกับ George Harrison, U2 และ David Bowie !

—————————————————

I don’t know what the heck this year is. Very serious politics , but lots of  “anniversary” about music. Once again, 2 albums will have an anniversary this year.

Frankie Goes To Hollywood – Welcome To The Pleasuredome [25 Anniversary]
This month, ZTT will release 25th anniversary edition of “Welcome To The Pleasuredome”, one of the ZTT finest works.

Original advert of this album in 1984

In 1984, after Frankie Goes To Hollywood (a.k.a. FGTH) was being successful from controversial singles (and music videos) “Relax” and “Two Tribes”. In October , they launch their fist album called “Welcome To The Pleasuredome”. LP version was released in 2 LPs (contained 4 sides; F,G,T, and of course,H) in gate-fold (with weird artwork) with the vinyl slipcases that I never understand it! (Because Paul Morley style  lol)

However, many songs in this album are great, for example…..
- Welcome To The Pleasuredome : a superb 14 minutes
- Relax : although single version is better to dance with (because drum kick is heavier) but this album version has the same “sense” that appear in single version.
- San Jose’ : this is my favorite song in this album, beautiful and enjoyable.

Thanks for Mr.Trevor Horn, producer of this album for the “bizarre” sound and style on this album.

This is their best album because their 2nd album (“Liverpool”) is a rock album that many critics (and me) blame for lower standard than the “Pleasuredome” .

The Beatles – Let it Be [40th Anniversary]

This May, will be the 40th anniversary for the final album of The Beatles, “Let It Be”. Many fans state that “Abbey Road” should be final Beatles album, because “Abbey Road” is experimental and simple while “Let It Be” is only simple. However, I recommend this album for people who just start listen to Beatles album. Because Let It Be is simple, not complicated and you can listen for each track, don’t have to listen every song continuous. (Other albums that I recommend for Beatles rookie are Magical Mystery Tour and Help!)

My Favorite Songs
- Let It Be : relax and peaceful
- One After 909 : back-to-basics style of Beatles
- The Long And Winding Road : final scene of Beatles. Although original version has only guitar and piano, I think “orchestral” version (a.k.a. album version) should be the best version of this song.

This year is also the 40th Anniversary of Let It Be movie. We hope to see the release on DVD soon.

See you next time!….. with George Harrison,U2 and David Bowie!

—————————————————-

P.S. I’m new at writing articles in English language. So if you spotted mistakes in this entry (like grammar or information). Please comment below at Comment Box.
Thank You.

Whenever You Rickroll Somebody…

เป็นเรื่องยากที่จะทำให้เพลงๆหนึ่ง ฮิตติดหูผู้ฟังได้ในเวลาไม่นาน แต่ยากยิ่งกว่าที่จะทำให้ผลงานเพลงที่ออกมานานแล้วกลับมาโด่งดังอีกครั้ง โดยส่วนมากแล้วเหตุการณ์ดังกล่าวมักเกิดจากการนำเพลงๆนั้นไปประกอบภาพยนตร์,ละคร,โฆษณา ฯลฯ แต่มีอยู่กรณีหนึ่งที่น่าสนใจมากครับ เพราะว่าเพลงๆนั้นกลับมาฮิตอีกครั้งเพียงเพราะการละเล่น(ออกแนวกลั่นแกล้ง)บางอย่างที่เกิดขึ้นบนเครือข่ายอินเตอร์เน็ต ที่เรียกว่า Rickroll

Rickroll คืออะไร ?
ก่อนที่จะเป็น Rickroll ในปัจจุบัน ในอดีตเคยมีการกลั่นแกล้งออกแนว”ดักควาย” ที่ชื่อ Duckroll โดยการกลั่นแกล้งดังกล่าวก็มักจะหลอกให้ผู้ชมเว็ปไซต์คลิกดูภาพหลุดดาราดังหรือภาพอื่นๆที่กำลังเป็นที่สนใจในขณะนั้น เมื่อเหยื่อได้คลิกเข้าไปแล้วก็จะได้พบกับภาพของเป็ดติดล้อแทน ดังรูป

(แกโดนหลอกแล้วนะจ๊ะ กิ๊วๆ ก๊าบๆ)

อย่างไรก็ดีในปีค.ศ. 2007 ได้มีการละเล่นในลักษณะดังกล่าวเกิดขึ้นอีก โดยมีเว็ปบอร์ดแห่งหนึ่งหลอกว่ามีวีดีโอตัวอย่างตัวแรกของเกม GTA 4 ให้ชม เมื่อเหยื่อคลิกเข้าไปก็จะปรากฏเป็นมิวสิกวีดีโอเพลง Never Gonna Give You Up ของ Rick Astley แทน (ใช่แล้ว…. ชื่อ Rickroll ก็มาจากชื่อศิลปินนั่นเอง) และหลังจากนั้นการละเล่นลักษณะดังกล่าวก็เริ่มแพร่กระจายไปเรื่อยๆ โดยในปี 2008 มีผลสำรวจออกมาแล้วว่ามีผู้ถูกกลั่นแกล้งลักษณะดังกล่าว 18 ล้านคน และในช่วงๆหลังๆ RickRoll เริ่มมีมุขใหม่ๆ เช่น BarackRoll (เป็นวีดีโอตัดต่อของ Barack Obama ประกอบเพลง) ตัววีดีโอมี 2 เวอร์ชั่นครับ แต่ที่ผมชอบก็คือที่เป็น John McClain โดน BarackRoll บนเวทีนั่นแหละ เสียดายที่มันเป็นแค่”การตัดต่อ” ไม่ใช่เหตุการณ์จริง

Rickroll มักได้รับความนิยมมากช่วงเทศกาล April Fool’s Day นัยว่ามันหลอกกันง่ายดี ขนาด YouTube เองยังเคย”หลอก”ผู้เข้าชมเว็ปไซต์มาแล้ว ดังนั้น ในช่วงวัน April Fool’s Day ที่ใกล้เข้ามานี้ หากคุณเปิดเว็ปอะไรซักอย่าง แล้วพบว่าคุณถูก RickRoll ละก็ อย่าเพิ่งเสียใจไป! ลองเอาเวลามานั่งวิเคราะห์ตัวเพลงและมิวสิกวีดีโอกันดีกว่า

มิวสิกวีดีโอ

ด้านบนนี้คือมิวสิกวีดีโอเพลง Never Gonna Give You Up ของ Rick Astley ซึ่งโดยรวมแล้วไม่ได้โดดเด่นหรือมีจุดขายมากไปกว่าท่าเต้นของพี่แก รวมถึงแดนเซอร์ 2 คนด้านหลังและบาร์เทนเดอร์ (ที่ควรไปประกอบอาชีพนักเต้นมากกว่า……) นอกจากนี้ยังมีเรื่องของ Location ในมิวสิกวีดีโอที่มี 3 สถานที่ ซึ่งผมก็ไม่รู้นะครับว่ามันเกี่ยวกันยังไง แต่โดยรวมแล้วมิวสิกวีดีโอตัวนี้ก็สามารถแก้เบื่อได้ดีระดับนึงเลยล่ะ

ตัวเพลง
เพลง Never Gonna Give You Up นี้อยู่ในงาน Studio Album ชุดแรกของ Rick Astley ที่มีชื่อว่า”Whenever You Need Somebody” ออกวางขายในปี 1987 ภาพรวมของเพลงนี้เป็นเพลงแนว Dance-Pop สนุกๆ เนื้อหา(น่าจะ)ออกแนวสารภาพความในใจให้สาวเจ้าฟัง ว่าจะไม่ยอมแพ้เธอ,ไม่ทอดทิ่งเธอ,ไม่ทำให้เธอเสียน้ำตา ฯลฯ เสียงร้องของคุณ Rick นั้นกินขาด หลายคนแล้วที่ติดใจลักษณะการร้องของแกที่ทำออกมาได้ดีราวกับศิลปินผิวสีเลยทีเดียวล่ะ

จริงๆแล้วในอัลบั้มชุดนี้มีเพลงอีกเพลงที่ผมชอบมาก คือเพลง Together Forever เนื้อหาก็คล้ายๆกัน ดนตรีก็คล้ายๆกัน แต่ไม่รู้สิ…….. ผมชอบเพลงTogether Foreverมากกว่า

ปฏิกิริยาจากเจ้าตัว
คุณ Rick เองแกไม่ได้โกรธอะไรนะครับ แกบอกว่ามันเจ๋งดี

สรุป ผมขอคารวะไอ้คนที่มันคิดการละเล่นนี้จริงๆ เพราะการละเล่นนี้นอกจากจะ”ดักควาย”ได้แล้ว ยังสามารถชุบชีวิตเพลงๆนึง ให้กลับมาดังในชั่วข้ามคืนอีกด้วย เก่งจริงๆ

————————————–

Update ผมไปเจอคอมเม้นต์บางอย่างเกี่ยวกับ RickRoll ใน facebook มาครับ

น่าสนใจดี….

“…แต่ต้องเพลงนี้นะถึงจะเวิร์ค คือมันกวนได้ที่จริงๆ เพลงที่เบื่อจะตายกับหน้าจืดๆที่โผล่มาร้องว่า “พ้มไม่มีทางปล่อยคุณไปได้หรอก ครับ” 5555 คนคิดมันจิตจริง”

Ian Curtis:30 Years Ago From Now….

[Bilingual Entry]

เนื่องในโอกาสที่เดือนพฤษภาคมที่กำลังจะมาถึงนี้ กำลังจะครบรอบ 30 ปีของการเสียชีวิตของ Ian Curtis อดีตนักร้องนำวง Joy Division ผมจึงอยากจะ”รีวิว”เพลงต่างๆของวง Joy Division ที่ผมชื่นชอบ

ก่อนอื่นต้องเกริ่นก่อนว่า Joy Division นั้นเดิมทีเป็นวง Punk แบบเต็มตัวมาก่อน แต่ในเวลาไม่นานพวกเขาสามารถสร้างสไตล์ที่ฉีกไปจากรูปแบบของพังค์ทั่วไปในยุคนั้นได้ ซึ่งเราเรียกดนตรีในแบบที่เขาสร้างว่า Post-Punk (จุดแตกต่างของ Punk กับ Post-Punk คือ Punk จะดุกว่าในด้านของการร้องและการเรียบเรียงดนตรีที่รวดเร็วและดุดัน พูดง่ายๆคือ Punk จะเน้นการร้องแบบแหกปาก ในขณะที่ Post-Punk จะมีการเรียบเรียงที่ซับซ้อนขึ้น,แนวดนตรีและเนื้อหาเพลงดูหม่นกว่าอย่างเห็นได้ชัด ที่สำคัญคือมีการทดลองนำดนตรีแนวอื่นๆใส่ลงไป เช่น Electronic)

ผมยอมรับเลยว่าดนตรีลักษณะนี้มันเปลี่ยนชีวิตผมไปพอสมควรเลยล่ะ และสาเหตุที่ผมชอบพวกเขานี้ก็เพราะเนื้อเพลงของวงนั้น ส่วนใหญ่ออกจะมองโลกในแง่ร้าย ซึ่งในบางครั้งมันก็มักจะตรงกับสิ่งที่ผมคิดหรือรู้สึกอยู่ (ปกติผมเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย… แย่เนอะ) ทำให้ผมรู้สึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนคิดตรงกับผม… ในบางเวลา ถึงแม้พวกเขาจะเคยบอกว่า “เพลงของพวกเราไม่ได้มีข้อความโดยตรงไปถึงผู้ฟังหรอกครับ เราเปิดกว้างให้ผู้ฟังตีความได้โดยอิสระ” ก็ตาม

เอาล่ะ หยุดพล่ามเสียที ไปดูเนื้อหารีวิวกันเลยดีกว่า

1.Warsaw
From: An Ideal For Living (EP) (1978)
เพลงนี้น่าจะเป็นเพลงเดียวของ Joy Division ที่ทำออกมาในสไตล์ Punk แท้ๆ ถึงแม้มันอาจโดดเด่นไม่เท่าเพลง Punk ของวงอื่นๆในยุคเดียวกัน แต่คุณควรจะลองหามาฟังเพราะคุณจะได้ฟัง Joy Division ในแบบที่ไม่ได้เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขา

2.Disorder
From: Unknown Pleasures (Album) (1979)
ดนตรีจังหวะสนุกๆ มีท่อนริฟฟ์กีต้าร์ที่โดดเด่น และเนื้อหาน่าสนใจ เพราะเนื้อหาน่าจะมาจากประสบการณ์ที่ Ian เป็นโรคลมชัก และบ่อยครั้งที่เขามักจะเป็นโรคนี้ขึ้นขณะกำลังแสดงสดบนเวที โดยที่ไม่มีใครในวงช่วยเหลือเขาเลย (คาดว่าสมาชิกคนอื่นๆน่าจะยึดหลัก The Show Must Goes On)

3.From Safety To Where
From: Earcom 2: Contradiction (EP) (1979)
เพลงนี้เป็นเพลงที่เหลือจาก session การบันทึกเสียงในชุด Unknown Pleasures ซาวนด์ที่ออกมาจึงมีบางอย่างที่คล้ายๆกันบ้าง (เสียงกลอง snare นี่แหละ… ชัดสุดแล้ว) เนื้อหาเพลงเกี่ยวกับการลังเลว่าจะก้าวไปสู่”เส้นทาง”ใหม่ๆหรือเราจะอยู่ตรงนี้เพราะมัน”ปลอดภัย” ………. โดนจริงๆ

4.Incubation
From: Komakino (Single) (1980)
เป็นหนึ่งในเพลงบรรเลงเพียงไม่กี่เพลงของพวกเขา จังหะของเพลงสามารถปลุกเร้าให้ลุกขึ้นมาเต้นได้ง่ายๆ อ้อ! Ian เล่นกีต้าร์กับ Bernard Sumner มือกีต้าร์ของวงอีกด้วยในเพลงนี้

5.Isolation
From:Closer (Album) (1980)
ถือเป็นอีกเพลงที่เท่มากของ Joy Division เคยมีนักวิจารณ์ดนตรีกล่าวกันว่า “เพลงนี้คือสิ่งที่อยู่ตรงกลางระหว่าง Kraftwerk และ Iggy Pop” เพราะจุดเด่นของเพลงนี้คือการที่พวกเขานำกลองไฟฟ้า รวมถึงคีย์บอร์ดมาใช้อย่างจริงๆจังๆ แทนที่จะเป็นเสียงกีต้าร์ไฟฟ้าเช่นงานก่อนๆ

คัดกันมาก่อน 5 เพลงนะครับ เพราะช่วงนี้ผมค่อนข้างยุ่งเล็กน้อย ผู้ที่สนใจวง Joy Division เพิ่มเติมก็หาอ่านเรื่องเกี่ยวกับพวกเขาได้นะครับที่

http://en.wikipedia.org/wiki/Joy_Division

http://www.joydiv.org/

สุดท้ายนี้ก็ไม่มีอะไรจะกล่าวมากไปกว่า…

“R.I.P. Ian Curtis….. Your music will be played forever”

———————————————————————

This May, it will be the 30th Anniversary of Ian Curtis death. Ian was the lead vocals of Post-Punk band named “Joy Division” in 1977-1980. At first, Joy Division was a “Punk” rock group. But later they could created their “sound” that different from ordinary Punk, it’s called “Post-Punk”, which is more experimental and darker than Punk.

I’m confess that Post-Punk is change my life, and I like it. Because many lyrics of Post-Punk artists (especially Joy Division) are pessimistic…. like me. That means there are many people that think or feel the same….. just when?

O.K., stop that philosophy. Let’s go to the review section

1.Warsaw
From: An Ideal For Living (EP) (1978)
This is (maybe) only Joy Division song that they made in real “Punk” style, which is never appeared again on their later works.

2.Disorder
From: Unknown Pleasures (Album) (1979)
Funny melody, funny guitar riff, but the lyrics doesn’t funny. Ian may wrote this song from his bad experienced with epilepsy, especially while he was performing on stage. Other band members weren’t helping him when they play concerts or gigs.

3.From Safety To Where
From: Earcom 2: Contradiction (EP) (1979)
Actually, this song was recorded for their album “Unknown Pleasures”. But for some reasons, it wasn’t included. This song is about being confuse, nervous and don’t know which way to turn between stay “safety” or “move on”. I like it.

4.She’s Lost Control
From: Unknown Pleasures (Album) (1979)/ Atmosphere (Single) (1980)
There are two version of this song. An album version and 12″single version. I usually prefer 12″ version because it’s more excite, more fun and more aggressive than album version.

Does anybody know the differences of single version that appeared on “Substance” album and “24 Hour Party People” OST album?

5.Isolation
From: Closer (Album) (1980)
Other “cool” stuff from Joy Division. They made this song very different from their other song because they use electronic drums (or rhythm machine ?) and synthesizers to be a main part of the song.

I review just only five songs because I’m quite busy at now. However, if you like Joy Division you can read further information about the band at these website.

http://en.wikipedia.org/wiki/Joy_Division

http://www.joydiv.org/

Finally, I must say….

“R.I.P. Ian Curtis….. Your music will be played forever”

P.S. I’m new at writing articles in English language. So if you spotted mistakes in this entry (like grammar or information). Please comment below at Comment Box.
Thank You.